irfy-ce şeyler

Son bir tantuni yiyelim, öyle git gideceksen...

2007-02-16T18:50:00.000+02:00

Son tantunim elimde...
(yazının devamı sonra...)

"Bizim bi arkadaş var"

2007-02-10T13:32:00.000+02:00

Herşey bu sözle başlamıştı. Geçen sene bugün, hatta tam bu saatler civarında cebime gelen mesaj böyle diyordu: "Bizim bi arkadaş var, çok süper biri; seni onunla tanıştırıcam." O zamanlar tabi sadece gülüp geçmiş, o kadar da ciddiye almamıştım. Yok canım, olur muydu öyle şey. Ama oldu işte..
Ne mi oldu? Tam gelecek hafta bugün, nişanlanıyor olacağım. İşte o "bi arkadaş"la.
Hayat çok garip bişey, ama güzel...

OHH BE!

2007-02-04T21:24:00.000+02:00

Evet Mersin'deyim, 29 Ocak itibariyle. Hemen başlığı açıklayalım, neden mi "ohh be" ? Çünküü, çünkü tekrar bir deniz şehrindeyim. Çünküü, çünkü sonunda tekrar nemli nemli bi rüzgar esiyo. Çünküü, çünkü akşamları denize bakıp ayışığının yansımasını izleyebiliyorum, gündüz ise güneşin yansıması gözlerimi kamaştırıyo. Çünküü, çünkü inip sahilde bi tur atmak içimi rahtalatmaya yetiyo. Çünküü, çünkü yosun, balık, deniz kokuları teneffüs ediyorum yine. İçimde anlatılmaz bi ferahlama hissi. Daha otobüsten inince nefesimi çekmemle farklı havayı hissettim hemen içimde. Yok yok, öyle dağ, bayır, bozkır, ova bana göre değil; bana deniz gerek, deniz. Deniz görmedim mi ruhum sıkılıyo, içim kararıyo. Hayatta yapamam kara şehirlerinde. Eee aslımız Karadeniz, ömrümüz Marmara olmuş. Kafa kağıdımın önünde İstanbul, arkasında Giresun yazıyo. Daha başka ne beklenir ki, di mi?

Antep'e de elveda

2007-01-29T20:58:00.000+02:00

Aralık 8den beri Antep'teydim. Son aylarda olduğu gibi burda da bişey yazasım gelmedi, gine boş geçtik blogu. Aslında pek de bi atraksiyon yoktu zaten. Artık bu gezme işi monotonlaştı galiba, önceki gibi çıkıp gezesim bile gelmiyo. Hatta haftasonlarından birini hiç otelden çıkmadan geçirdim, ben bile korktum kendimden. Gerçi tabi havalarında etkisi var bunda. Antep'in ayazı kesiyo insanı, soğuğu pis. O soğukta dışarı çıkası gelmiyo insanın. Tipik karasal iklim olarak gündüz-gece sıcaklık farkları epey yüksek, alışık olmayanı feci çarpabilir. İlk geldiğim sıralarda ellerim çatır çatır çatladı, kanayacak derecede, düşünün artık.
Onun dışında fazla mutfak kültürü de yapmadım bu sefer. Et olayı da baydı artık, kebap mebap bilmemne uzaktan görsem kaçacak durumdayım. Kurufasülye-pilav, yoğurtlu ıspanak, pırasa, patates en büyük ziyafet olur artık benim için. Sanırım İstanbul'a dönünce bikaç sene et yemicem heralde.
Bu arada Antep'te geçen süre içinde Kurban Bayramı geçirdik, hemen İstanbul'a kaçtım tabi. Bi 9 gün tatil yaptım. Bu arada nişan hazırlıklarını da kısmen hallettik bu tatilde, en azından benimle ilgili olan kısmını. Artık vakti bekliyoruz bakalım.

Diyarbakır'a Veda

2006-12-08T00:38:00.000+02:00

Evet geldim ve gidiyorum Diyarbakır'dan, ama diğer gittiğim yerlerin aksine iki kelime bişey yazmadım, yazamadım burayla ilgili, kocaa 4 haftada. Bunun Diyarbakır'la ilgisi yok tabi, sebebi uzun bi süredir blogdan kopmam . Yoksa anlatılcak çok şey var aslında burayla ilgili. Son 2,5 ayda 2 yazı yazmışım sadece, onlar da söz olayımın hatırına oldu zaten. Nedense artık bi tembellik, bi boşvermişlik, bi adam sendecilik, bi bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılık var son dönemde üstümde. Hadi kısaca dağıttık biraz diyim sizin için, kafanız karışmasın. Ama şey mevzusunu kabul etmiyorum; "bak sözlendi dağıldı adam görüyo musun" falan tarzı yorumları. Öyle muhabbetler oluyo da, onun için söyliyim dedim. Sadece, bu dönemle o çakışımış oldu o kadar; yoksa söz olayının üzerimde bi etkisi olmadı. Hayat gayet güzel devam ediyo benim için.
Neyse ben şimdi yatayım. Sabah erken kalkıp yeni bi şehre doğru yelken açıcam [yok yok otobüsle gidiyorum :P ]

söz verdim, sözlendim

2006-11-08T22:22:00.000+02:00

Biraz gecikmeli bi yazı oldu, çoktandır blogdan uzak olduğum için. Sonunda bloga dönüşü yaptığım için beklenen yazımı da yazabilirim artık.

Bundan tam 2 hafta önce bugün, yani 25 Ekim 2006 Çarşamba günü ben bişey yaptım; insanlık için küçük ama kendim için çok büyük bi adım attım; sözlendim. Hatta söz ne kelime bir yemin ettim ki dönemem ;)

Herkes soruyo: "Nası hissediyosun?". Valla bilmiyorum ki; var bişiler de, nedir ne değildir emin değilim. O gün de herkes şunu soruyodu: "Heyecan var mı, heyecan?". İyi de ben onu da bilmiyodum, bişey diyemiyodum. Ne biliym, bişeyler oluyodu işte. Ama hoş bişeydi. Mesela, hani böyle haftasonu sabahın köründe uyanırsın da, "Offf şimdi işe gidilir mi yaa" dersin de, sonra aklına gelir, "Hoberey, bugün iş yok ki haftasonu" dersin de, hani o an cennetten kopup gelmiş bi an gibidir ya; hah onun gibi bişey işte :)

Efenim işte bir, bir yüzükler takıldı, sonra kurdele kesildi. Sonrasında bir süre o kurdeleler sallana sallana komik bi şekilde gezildi, ve o anlar da belgelendi. Hatta ve hatta gelenek-göreneğe saygısızlık etmeyelim diye söz bohçası ve çikolatasının önünde resim bile çekildi. İsteyen dalgasını da geçsin kardeşim, biz gelenekseliz işte.

Velhasılıkelam yaptık bişey ama pişman değiliz, yaparız. Hatta daha beterini de yapıcaz ileriye dönük çok acayip hain planlarımız var, korkun bizden. Bakın biz şu resmi çekecek romantizm seviyesine gelmişsek :) daha kim tutabilir ki bizi; hey gidi hey...

Bu vesileyle burdan Bursa'daki sevdiceğimize el sallayaraktan selamlarımızı gönderiyoruz, sıradaki parçamız onun için gelsin. Aşkım baksana banaaa, aşkımmm ;)

Seni Seviyorum bitanem..

döööndüm döndüm durdum...

2006-11-07T23:27:00.000+02:00

Son yazı da da "döndüm" yüklemini kullanmışım bundan taaa 45 gün önce, şimdi gine başlık atarken ilk aklıma gelen o oldu. Tam 1,5 aydır yazmamışım ve/veya yazamamışım buraya. Eh işte bu süreci, hatta son dönemlerimdeki tüm süreci anlatan en baba fiil de "dönmek" zaten benim için. Dönüp duruyoz işte.

1,5 ay önce o yazıyı yazdığımda Adana'ya geldiğim ilk gündü. Ondan sonra koca bi Ramazan ayı geçti. Tüm Ramazanı Adana'da geçirdim. Adana'dan ayrıldım, İstanbul'da bi bayram ve ertesini geçirdim. Bu arada hayırlı bi işlere giriştim (ki bundan bilahare bahsedeceğimdir). Sonra Diyarbakır'a geçtim 1 haftalığına. Ondan sonra da tekrar İstanbul'a döndüm. Ooooo neler oldu neler. Ama gördüğünüz gibi olayların özeti şudur ki: "Döndüm durdum"

Şimdi de 1,5 ay sonra bloguma, irfy-ce şeyler'e geri döndüm. Bu arada uzun süreli ayrılık sonrası dönüşün şerefine temayı değiştirdim. Hade hayırlısı bakalım...

Adana'ya dönüş

2006-09-22T12:30:00.000+03:00

4 ayın ardından tekrar Adana'dayım. Mayıs sonu ayrıldığım bu şehre, Eylül sonu itibariyle geri döndüm. Sıcaklar başlarken terkedip biterken de geri döndüm, yani Adana'nın en yaşanabilir zamanları. Ramazan da başlıyor artık ve sanırım hepsini burada geçireceğim.

Hayranlarıma kötü bi haber: Burda kaldığım yerde internet bağlantım yok, bi süre benden mahrum kalacaksınız. Mesai saatleri dışında oflaynım. Bu da bloga pek bişey yazamayacağım anlamına geliyor. Bu iş "birisi"nin çok hoşuna gidiyo tabi, oralardan kıs kıs güldüğünü tahmin edebiliyorum. Olsun gül gül, son gülen iyi gülermiş. Dönüşüm muhteşem olacak..

irfy'nin hastane gezileri -2-

2006-09-19T11:46:00.000+03:00

Artık gittiğim şehirlerin tarihi, turistik mekanları ve gezilesi yerleriyle birlikte hastanelerini de ziyaret ediyorum. Evet Urfa'dan sonra Batman'da da bi hastane havası aldım geldim. Bu sefer o kadar ciddi bişi diildi; ama bi kere dizanteri gibi bi vakayla karşılaşınca biraz üfleyip öyle yiyim dedim. Sanırım gıda zehirlenmesi gibi bişiymiş. Tahmin ettiğim kadarıyla yediğim tontonton Dardanel ton bozuktu. Zaten normalde yediğim bişi diildi, bundan sonra da ömür boyu ağzıma sürmem heralde. Bana kapak olsun bu da ayrıca. Buralarda dışardaki gıdalardan korkup pek dışarda yemiyodum; ama bu sefer yediğim hazır yemekten yamulduk. Akşam ve gece birer serum yiyip kendime geldim hızlıca. Buradan Özel Batman Hastanesi çalışanları ve sahiplerine teşekkür ediyorum ayrıca. Çok yardımcı oldular, naziktiler sağolsunlar. Gerçi biraz torpilli hastaydık o yüzden, ama olsun. Böylece reklamımızı da yapıp vefa borcumuzu da ödedik tamamdır ;)

Helal Piyango

2006-09-14T09:22:00.000+03:00

Bi süredir giyilmeyen kıyafetten para çıkması ne güzel bişeydir öyle. Hiç yoktan yere mutlu ediyo insanı. Yerde para bulmaktan ya da lotodan, piyangodan para çıkmasından daha güzel hem. Yerde bulunca "acaba kimindi" işkillenmeleri; piyangodan çıksa "bu para hakkım değil ki" rahatsızlığı... Ama cebinden çıkan para öyle mi? Zaten senin. Ama elini cebine atana kadar senin değildi, di mi? Bi de o giydiğin şeyi ne kadar uzun süredir giymemişsen mutlu olma derecesi o kadar artıyo. Bi defa taa önceki kıştan beri giymediğim kotun cebinden 20milyon çıkmıştı da amma sevinmiştim :)

Nerden mi çıktı şimdi bu? Bu sabah bikaç haftadır giymediğim takımımı giydim de pantolonun cebinden 15 YTL çıktı, mutlu oldum. Cepte kırışmış kat yerlerini düzelttim, şöle bi 'tak tak' diye bi gerdirme hareketi yaptım; cüzdanın en nadide köşesine yerleştirdim itinayla.

Yok yok, aman diyim, paragöz falan sanmayın; sadece benim küçük tefek, basit, mutlumsu şeylerimden biri. Acaba bitek benim için mi geçerli bu durum? Belki size salakça gelmiştir; olsun, canınız sağ olsun. Zaten biz de irfy-ce şeyler diyoruz işte..

git-gel Batman 3 saat

2006-09-12T19:43:00.000+03:00

Batman'da 5. haftamdayım. Bu da demek oluyor ki buraya geleli 4 haftasonu geçmiş. Ama gelgelelim bunlardan sadece birini Batman'da geçirebildim. Diğer 3 haftasonunda İstanbul'a gidip geldim. Keyif yapalımdı, iş toplantısıydı, güzel bi mevzuydu;) derken 1500km.yi suyolu yaptık. Batman'ı İstanbul'un bi ilçesi yaptım yani nerdeyse, öyle diyim size. 1.15 Batman-Diyarbakır, 1.45 Diyarbakır-İstanbul; 3 saatte evdeyim. Allah'tan uçak denen aleti icat etmişler de zıplayıp gidiyoruz. Ya bu arada "o koca metal yığını nası uçuyo havada öle be abi?" di mi? Bi de böle bi geyiğimiz var. Bi defa da havaalanında duymasam şu lafı.

Bi de şu var ki İstanbul'a gitmenin de suyu çıktı, tadı kaçtı, böyle olunca. Önceden bi heyecan olurdu gidiyorum diye, şimdi tık yok; ne bende, ne ordakilerde. Kızkardeşim son gidişimde kapıyı açtı, abim gelmiş dedi, geçti içeri tv'nin karşısına oturdu hemen. O derece yani. Sanki 1500 km. ötedeki Batman'dan diil, Eminönü'nden geliyorum :) Neyse bi süre gitmiyim de özleteyim kendimi bari, hem de ben özliym; İstanbul'u da, içindekileri de...

Hasankeyf ve üzümleri

2006-08-31T22:57:00.000+03:00

Batman'a geldiğimden beri en çok görmek istediğim yer tabi ki Hasankeyf'ti. Daha çok baraj tartışmalarından sonra hakkında duyduklarımla ve gördüğüm fotoğraflarıyla ilgimi çekmişti. Mutlaka görmek istiyodum ve kısmetime sağolsunlar geçen Pazar arkadaşlar o tarafa giderken davet ettiler de görmek nasip oldu.

Arkadaşlardan biri Hasankeyfli'ydi. Sabah erkenden kalkıp önce onun Hasankeyf'e bikaç km. mesafedeki köyüne gittik. Orda derekenarında kaynaksuyu yanıbaşında bi kahvaltı yaptık. Dere mevsim icabı epey bi kurumuştu ama gine de ortam güzeldi. Biraz gezip dolaşıp mıntıka keşfinden sonra daldık bahçelere. Bu tarafların üzümünün namını daha önce duymuştum. Tam da üzüm zamanı gelmişiz, direk daldık hep beraber ellerimizde kolilerle :) Bol olunca şeyedilirmiş ya, bi o ağaca, bi öbürüne gittim hepsinden tattım, ehh zaten tam da benim olayımdır bu işler, bilenler bilir. Ayrıca incirler de çok güzeldi onları da atlamiyim. Bi de narlar vardı ama onların icabına bakamadık, henüz olmamışlardı. Velhasılıkelam üzüme doydum. Bu arada 3-4 koli kadar da zula yaptık. Bundan sonra Hasankeyf Üzümü diye bişi aklınızın bi köşesinde bulunsun. Tabi bunu burdan başka yerde bulamazsınız, çünkü pek büyük çapta üretilip ticareti yapılmıyomuş. Zaten bizim girdiğimiz yerde bi üzüm bağı diil normal kendi haline bırakılmış bi bahçeydi. Sanırım böle olması da daha lezzetli yapıyo.

Ehh o kadar bahçede çalıştık ırgatlar gibi, karınlar da acıktı. Hemen bi ateş yakıldı yine derekenarında veee sac tava. Aman Allah'ım öldümde cennete mi geldim :) Bi de yapanlar işi bilen olunca aman diyim size. Hemen özetliyelim: Önce yağı döküp kıyılmış soğanları atıyoruz. Pembeleşince kuzu kuşbaşılar soğanlara eşlik etmek üzere atılıyor. İyice karıp katmak epey bi pişirmek gerek ondan sonra. Tabi o etler önceki günden güzel terbiye edilmiş, işin asıl mahareti orda aslında. Efenim sonra biberler, sonra domatesler derken sonuç şekilleniyor ve sofraya götürülüp taarruz başlıyor. Lavaşlarla bandıra bandıra ye gitsin...

Veee sonra geçtik Hasankeyf'e. Hasankeyf Batman'ın bi ilçesi. Ama aslında kasaba gibi ufak biyer. Fakat tarihine bakarsanız biçok medeniyete evsahipliği yapmış, hatta biçoğuna başkent olmuş çok eski bi yerleşim. Zaten sahip olduğu değer ve güzellikleri de bundan kaynaklanıyor. Önce direk El-Rızk Camisine girdik, hani şu hepimizin Hasankeyf diyince ilk aklımıza gelen şey olan ünlü minarenin ait olduğu cami. Yalnız caminin aslı kalmamış yıkılmış yerine sıradan bişi yapılmış. Aslından kalan şeyler, kapısı ve bu muhteşem minare. Bence kesinlikle Hasankeyfin en estetik yapısı ve üstelik nerdeyse tamamen sağlam durumda. Bilmiyorum imkan var mı ama keşke bu minare öylece alınıp kurtarılabilse sulara gömülmekten. Şahsen ben aşık oldum. Onun dışında sadece ayakları kalmış olan yıkık eski köprü var. Onun o yıkık haliyle bile Dicle üzerine ayrı bi hava katıyor. İlerde Dicle kıyısında piknik ve dinlenme alanı var. Neyse aşağı tarafta bunları gördükten sonra çıkıyoruz kaleye. Kaleye giden yol ileri doğru bi kanyon şeklinde devam edip yine çok güzel bi görüntü veriyor. Kaleye çıkıyoruz ve etrafı seyre dalıyoruz. Manzara harika. Kale ve çevresi açıkçası epey bi harap vaziyette. Ama çalışmalar var ve bir kısmı toparlanmış belli başlı eserler derli toplu hale getirilmiş. En azından kalenin sulara gömülmeyecek olduğunu öğreniyor ve seviniyorum. Kalenin Dicle'den yüksekliği 50-60 metre kadar var sanırım, dimdik bi uçurum şeklinde. Kale deyince surlarla çevrili bi şey falan düşünmeyin. Arka taraflara doğru uzanan büyük kısmı ortaya bile çıkarılmamış kocaman bi antik kent burası. Sadece bi kısmını yürüyüp belli başlı kısımlarını görebildim ancak. Ulu Cami, çarşı, bikaç ufak mescit ve türbe... Yollar hep hastası olduğum taş patikalar şeklinde. Ayrıca her taraf mağara evler ve tünellerle dolu. İnsan nereye bakacağını hangi birini inceleyeceğini şaşırıyor. Neyse efenim doyamadan iniyoruz aşağıya. Bu arada kalenin hemen girişine bi tesis yapılmış, cafe-restoran tarzında. Yalnız biraz farklı; mağaralarda oturuyorsunuz. O sıcakta o mağaraların içi cennet gibi geliyo insana serin serin. Öyle rahatlatıcı ki farkında olmadan bi saat kadar uyuyup kalmışız hep beraber içerde 5 uyurlar şeklinde. Hatta bi ara gezen gruplar başımıza gelip "Aaa adamlar uyuyo burdaaa" falan demişler dediklerine göre :) Haaa bu arada ayranları çok güzel, gelip de tatmamak olmaz söyliyim.

İşte böyle Hasankeyf, ben şööle gördüğüm kadarıyla bi üstünden geçtim. Burayı kaybetmeden bi görüp yaşamak lazım, öyle anlatmakla olmaz. Bu kaybetme meselesi hakkında bişi sölemek gerekirse; bilmiyorum burası gerçekten bi değer ve %80 inin gömülüp gideceği söyleniyor. Böyle bi değeri kaybetmek gerçekten kötü, ama diğer taraftan bu barajın getireceği biçok şey olduğu da kesin bu bölgeye. Ne zamandır buralardayım; yaşıyorum, görüyorum, buraların böyle bi yatırıma ihtiyacı var gerçekten. Üzülerek söylüyorum ama sanırım biraz gerçekçi olmak lazım, bazen bazı şeylerin kaçınılmaz şekilde kaybedilmesi gerekebiliyo, başka şeyler için. İdeallerimiz ve hayatın gerçekleri gibi bi ikilem, vazgeçmek zor ama kaçınılmaz son bazen...

Yara Sarma Vaktidir

2006-08-17T23:57:00.000+03:00

İsrail ile Lübnan arasında ateşkes ilan edildi ve İsrail saldırıları en azından şimdilik sona erdi.
33 günlük savaşın Lübnan'a maliyeti şöyle:

1200 ölü, 2500'e yakın yaralı var. Ölü ve yaralıların yüzde 45'i çocuk.

1 milyon kişi savaşta evlerini terk etti. 220 bin kişi başka ülkelere kaçtı.

7 bin konut, 900 fabrika ve çiftlik, 630 km yol ve 145 köprü kullanılamaz hale getirildi.

23 petrol istasyonu ve hayati önemde 29 altyapı tesisi tahrip edildi.

Maddi kayıp 6 milyar dolar düzeylerinde.

Ateşkesle birlikte evlerini hatta ülkelerini terkeden insanlar artık yavaş yavaş memleketlerine geri dönmeye başladılar. Tabii yukarıda sıraladığım gibi, döndüklerinde o terketmek zorunda kaldıkları yurtlarından çok daha farklı manzaralar bekliyor olacak onları. Çünkü Lübnan artık harap bi ülke. Bu insanların eski hayatlarına kavuşabilmesi için yapılması gereken çok şey olacak.

İşte benim burda bahsetmek istediğim de bu yapılması gerekenlerle ilgili. Saldırılar boyunca tek yaptığımız / yapabildiğimiz "vah vah" diyerek izlemek ve İsrail'e öfkelenmek oldu. Tabi bunların hiçbirinin onlara bi yardımı olmadı. Şimdi ben de diyorum ki onların aldıkları yaralara, çektikleri acılara engel olamadık, bari en azından şimdi bu yaraların sarılmasına bir parça olsun katkımız olmalı.

Yurtçapında Lübnan için birçok yardım kampanyaları düzenleniyor. Bunlardan kendi çevremizde yapılanlara katılabiliriz, hatta katılmalıyız. Bunlar içinde en önemli ve en organize olan ve en kolay şekilde ulaşabileceğimiz kampanyaları, bu işlerde artık çok tecrübeli olan Deniz Feneri, Kimse Yok Mu ve İHH kuruluşları yapıyor. Özellikle düzenledikleri SMS kampanyaları Deniz Feneri , Kimse Yok Mu ve İHH aracılığıyla çok basit şekilde yardım yapabilmemize imkan sağlıyor. 5560 , 5777 veya 3072'ye bir SMS yollayarak 5 YTL yardımda bulunuyorsunuz (bilgi için SMS no.larına tıklayın). Bunun dışında daha büyük katkıda bulunmak isteyenler bu kuruluşların banka hesaplarını da kullanabilirler (Deniz Feneri, Kimse Yok Mu, İHH).

Şahsen o görüntüleri görüp haberleri okuyupta elimden gelen hiçbişeyin olmamasının hissettirdiği acizlik çok rahatsız ediciydi. Bu yardımlarla, hiç olmazsa bi nebze de olsa onların acısını dindirmeye katkıda bulunmak nispeten içimi rahatlatıyor. Böyle bişeye sadece izleyici kalmamamız gerektiğini düşünüyorum acizane.

Diyeceklerim bu kadar.
Maddi yardım dışında da elimden gelebilecek bişeyler olabilmesini umuyorum ve yapmaya da hazırım.
En önemlisi de dualarım onlarla. Allah yardımcıları olsun...

Batman'da yaşama psikolojisi

2006-08-17T22:49:00.000+03:00

Öğle saatlerinde şubenin arka taraflarında bulunuyodum ve çevremde de kimse yoktu. O sırada baya şiddetli bi gümbürtü sesi geldi. Direk bomba olduğunu düşündüm ve hatta bundan şüphe bile duymadım. Hemen ön tarafa geçtim. O kısacık anda aklımdan neler geçti neler. Tabi bunda bulunduğum yerin daha önceden yakılmış bi yer olmasının da katkısı var.

Ön tarafa geldiğimde herşey normal devam ediyodu. Ama ben hala bi süre bomba patlamış olduğuna ısrarla inanmaya devam ettim yine de. Taa ki dışardaki fırtına ve yağan doluyu farkedene kadar. O anda bi gümbürtü daha koptu. Meğer gök gürültüsüymüş hepsi.

E ne biliyim canım 40+ derecelerde, sıcaklığın çöl gibi olduğu bi yerde Ağustos ortasında yağmur yağıp gök gürleyeceğini. Hem Batman'dayız; burdaki psikoloji böyle oluyomuş işte.

irfy @ Batman

2006-08-14T22:09:00.000+03:00

Gün itibariyle güzide ilimiz, ismiyle müstesna, adına filimler, çizgi filmler yapılmış, çizgi roman lar çiziktirilmiş, bi sürü hayranları, manyakları bulunan ilimiz Batman'dayım. Şöle bi düşünürsek dünyada en çok tanınan ilimiz aslında. İstanbul'u duymayan bi sürü insan vardır ama Batman'ı bilmeyen azdır heralde. Di mi?

Bu arada nası anayurdu dört baştan kablosuz ağlarla ördüğümüzü de görmüş oldum. Buraya geldiğimde önceki deneyimime dayanarak bağlantısız kalacağımı ve bi süre alemden kopacağımı düşünüyodum ama öyle olmadı. Ki zaten şimdi o heyecanla hemen yazıyorum ;)

Bi süre Batman'dan bildirmeye devam edeceğim efenim...

Ne diyoruz Batman forever!

5 şehir @ 21 saat

2006-07-29T18:49:00.000+03:00

Gezginlik konusunda her geçen gün kendimi aşmaktayım. Ver elini orası, uzat bacağını şurası gezmekteyim. Geçen Şubat-Mart aylarında 26 günde 8 şehir gezip coşmuştum bi. Ama artık çoktandır daha uzun süreli, az koşturmalı, sindire sindire, sakin bi şekilde gezmekteydim. Ki gelmedi bana bu sakinlik sanırsam ki bi hareket daha çekiym dedim. Ve Çarşamba Urfa'dan ayrılıp 21 saatte 5 şehirde bulundum peşpeşe: Urfa-Antep-İstanbul-Yalova-Bursa. Kuzen düğünü için yaptığım İstanbul seferime birazı mecburen, birazı isteyerek 80 günde devrialem havası kattım. Azcık anlatalım:

26.07.06 - 13.00> Vakit itibariyle Urfa'da son dakikalarımdı. 5 şehirlik rotam için yola çıkmak üzere Urfa topraklarından ayaklarımı çekip otobüse atladım ve Antepe doğru yola koyuldum. Alabildiğine dümdüz ve sapsarı topraklar üstündeki ip gibi Urfa-Antep yolunu İsmail YeKa'dan Allah Belanı Versin'i saymazsak güzel yöre türküleri eşliğinde gittim. Bu arada bu yolu daha önce 2 defa gitmeme rağmen büyük ihtimalle uyuyor olduğumdan göremediğim Birecik Köprüsünü ve üstüne kurulmuş olduğu şu ünlü zalım Fırat'ı bu sefer gördüm. 720 mt. uzunluğuyla Türkiye'nin en uzunlarından olan köprünün yapımının tam 50. yılı bu yıl. Hemen araya eğitici blogcu özelliğimi de katmış oliym ;)

26.07.06 - 15.30> Artık Antep otogarındaydım. Antepe tek geliş amacım beni İstanbula atacak uçağa binmekti ve uçak 19.30daydı. Yani Antepte takılacağım 4 saatim vardı. Otogardan şehire indim, biraz takıldım ortalıkta. Bu arada guruldayan midemi yatıştırmak için girdiğim Mado'da wireless avcısı bi onlayn delisi olarak yandaki Tuğcan Otelden bağlantı çektiğini farkedip nete takıldım. Burdan reklamlarını yaparak hüplettiğim bağlantılarının karşılığını vermişimdir umarım :) Bu arada aklım "bırakamaşşınıj beyfemdi" diyen kıza rağmen THY ofisinde bırakıp kaçtığım bavulumdaydı. Bombalı çanta sanılıp operasyon düzenlenmediğine emin olmak için ara ara balkona çıkıp bakmak zorunda kaldım. Neyse efenim vakit öylece aktı geçti ve her nedense şehrin epey dışında, kuş uçmaz kervan geçmez bi yere yapılmış olan Gaziantep Havaalanına servisle attılar bizi. Amerikan filmlerinde şu otların falan yuvarlandığı boş havaalanlarında gibi hissettim kendimi. Kocaaa bi havaalanının içinde tek bi uçağın yolcuları ve hizmet ettikleri yolculardan çok fazla sayıda olan görevliler. Bu arada orada da tutamadım onlayn deliliğimi ve TTwineti kullanarak bağlandım gine beklerken. Yarım saatine 3,5 YeTeLe alıyo insafsızlar, ama neyse heryerde kullandığım beleş bağlantılara saydım ;) Neyse efenim bu vakitlerde böyle geçti ve 19.30 itibariyle İstanbula inmek üzere ayakları yerden kestik.

26.07.06 - 21.00> Veee İstanbul. Memleketim, gözümün nuru, canım ciğerim, hayatım bebeğim..... 2 ay sonra tekrar kutsal topraklara ayak basmıştım. Daha noolsundu. Şerefine İstanbul'a geldiğim düğünün kına gecesi icra edilmekteydi ve ben de direk oraya geçip geceye dışardan destek veren delikanlılara dahil oldum. Sonrasında evim şeker evime geçip henüz tamamlamadığım yolculuğumun 2. kısmı öncesi dinlendim bikaç saatliğine de olsa. Sonra sabahın 6,5unda kalkıp 7,5daki Yalova feribotuna atladım.

27.07.06 - 08.45> Yalova'ya ayak bastım. Yalova sadece bi ara duraktı aslında. Feribottan inip otobüse atladım. Bu yolculukta en kısa kaldığım şehir olmasına rağmen yine de buraya da ayak basmış oldum sonuçta.

27.07.06 - 10.00> Terminalde otobüsten atlayıp Bursa topraklarına temas ettiğim an itibariyle sonunda yolculuğumun son durağına ulaşmıştım. Tam 21. saatte 5. şehir topraklarına ayak basmaktaydım.

21 saatte 5 şehir maceram böyle geçti işte. Bu yolculuk için toplam 9 araç kullandım. Sırasıyla: Araba-otobüs-taksi-minibüs-uçak-araba-tramvay-deniz otobüsü-otobüs. Kara, Hava ve Deniz olmak üzere tüm yol türlerini kat ettim. Valla biraz yordu ama olsun memnunum ben hayatımdan. Gezmeye devam ;)

"Çalışmak ayıp değil"

2006-07-17T21:08:00.000+03:00

Cumartesi günü Urfa'da gezerken ara sokaklara girdim biraz da. O arada bi semt pazarına rastladım. Bi bakiym dedim nedir, nasıldır, burdaki pazarlar. Var mıdır İstanbuldakilerden bi farkı. Varsa nedir vs. vs... Gördüğünüz gibi bi pazar bile kafamda bin türlü soru işareti oluşturabiliyo. Kafa karışık şu sıralar zaten. Neyse mevzuya dönelim.

Gezdik baktık ki bildiğimiz pazar işte. Patates, soğan. Domates, biber, patlıcan. Bildiğimiz gibi altta tahta tezgahlar, üstte çadır brandaları, yolun ortasına dikilmiş direkler vs... Bunlar sıradan pazar manzaraları.

Farklı bişey dikkatimi çekti: arabacı çocuklar. Bildiğimiz inşaat tipi el arabalarını kapmışlar pazara gelenler için taşıyıcılık yapıyolar. 5 metrede bi "araba lazım mı abi" sorularına maruz kaldım. Ortada bi oraya bi buraya koşup müşteri kapmaya çalışıyolar. Kapanlar mutlu, el arabalarına torbaları düzenli yerleştirmekle meşgul. Arabalar bizim tipik "ekmek teknesi" mantığımızla özene bezene boyanmış, bazıları süslenmiş. Sonra asıl ilgimi çeken şeyi gördüm arabalardan birinde: "Çalışmak ayıp değil" yazmış bitanesi arabaya. Hoşuma gitti. Resmini çekmek istedim ama sonra utandırırım diye vazgeçtim.

Pazarın çıkışında iki çocuk vardı: Müslüm ve İbrahim (sağda). Onlarla lafladım biraz. Pazarı gezenlerin taşıyıcılığını yapıp evlerine kadar da götürüyolarmış ve bilin bakalım ne kadar alıyolarmış bunun için: 1 YTL. Evet buralarda bi sürü çalışan çocuk var. Hatta şöyle diyim geliri belli bi seviyenin üstündeki aileler hariç bütün çocuklar çalışıyo nerdeyse. Burdakiler gibi yük taşıyıcılar dışında, kebapçılardaki garsonlar, komiler, Balıkgöl civarında ufak çapta turist rehberleri, şehirde tartıcılar, ayakkabı boyacıları, işportacılar, selpakçılar, sakızcılar... Peki ya dilenci? Hayır cidden hiç dileneni görmedim. Çok ufak paralara bi çok iş yapıyolar. Bikaçının müşterisi oldum ve genelde de cebimde ne kadar bozuk varsa verdim. O andaki yüzlerini görmeniz gerek. Ama kesinlikle utanma yok o bakışlarda. Ee ne yazmıştı o arabacı çocuk?: "Çalışmak ayıp değil"

Urfa'ya gidip fastfooda talim etmek

2006-07-11T22:32:00.000+03:00

Evet aşağıda ballandıra ballandıra anlattığım gece güzeldi tabi. Ama sonrası biraz kötü oldu.

Sıra gecesinin sabahına karnımda sancılarla uyandım. Sonra gün içinde sancılar biraz dindi, ama mide bulantısı ve halsizlik aldı yerini. Akşamı zor ettim. Ettim ama akşam bi de ateş eklendi bunlara. Ben hala ciddiye almamakta ısrarcıydım ama bi arkadaşın da ısrarlarıyla bi doktora görüniym nolmaz nolmaz dedim. Bikaç tahlil sonrası doktor konuştu:

- Beyfendi dizanteri olmuşsunuz, amipli hem de.
- Ohaaa!

Sadece yediğim bişilerin dokunduğunu düşünen ben dumur oldum tabi. Gerçi haklıydım sebep yediğim bişilerdi; ama dokunmamış, sertçe bi geçirmişti. Steril olmayan yiyecek ve içeceklerden bulaşan bi virüs sebep oluyomuş meğer. Bi de bu hastalığın sadece tarih kitaplarından bildiğim bişi olması daha da bi garip yapmış; nedir ne değildir bilmediğimden de bi tırsıntı olmuştu tabi. Nostaljiyi, geçmişe ait şeyleri severim, böylece hastalık konusunda da geçtiğimiz yüzyıldan bi flaşbek yapmış olduk. Meğer buralarda henüz out olmamış bu hastalık.

Gelelim bu yazıyı yazma amacıma. Laf olsun diye hasta oldum etttim diye anlatmıyorum tabi. Tecrübelerimi aktarayım sizlerin başına gelmesin dedim.

Diyeceğim odur ki bu taraflara yolunuz düşerse yediğiniz, içtiğiniz şeyler konusunda dikkatli olun. Tamam buralar yeme içme yeri kebap güzel, çiğköfte güzel... tabi ama en azından öyle heryerde herşeyi yemeyin. Su ve diğer içeceklerin açık olanlarını içmeyin. Yediklerinizin iyi pişmiş olmasına dikkat edin.

Bu olay olduğundan beri paranoyaya kapıldım. Normalde hiç böyle şeyleri sallamayan ben her yediğime dikkat eder, herşeyden kıllanır oldum. İşte resimde gördüğünüz gibi tost most yiyorum, çorba içiyorum falan. Urfa gibi yeme faaliyetinin cennetlerinden birinde olup da bunlara talim etmek nası bişi biliyonuz mu? Hani böle filmlerde çölde sürünen adamın önünde suyu yere dökerler ya kötü adamlar; işte şimdi o duyguyu anlıyorum :) Neyse çok sürmez zaten 3 gün sonra gine sınırsız takılmaya başlarım, atın ölümü arpadan olsun :P

Ha bunları dedim diye çok da abartıp korkmayın tabi, kanser diil sonuçta, basit bi hastalık aslında. Sadece adı korkutuyo, yoksa 2 gün rahatsız etti, geçti gitti Allah'a şükür. Hemen teşhis konursa ilaç tedavisiyle 1 hafta 10 günde geçiyomuş. Nitekim şu anda iyiyim.

Bu arada "buralar" falan dedim diye hepten de zan altında bırakıp gözünüzü korkutmak, kötü bi imaj oluşturmak istemem. Bilmemkaçbinde bi ihtimaldi belki, o da benim başıma geldi. Herşeye rağmen gelin buralara, gezin, görün, havasını alın. Güzel buralar ;)

Urfa'ya Paşa Geldi

2006-07-08T05:18:00.000+03:00

Bu yeni duyduğum türküdeki paşa gibin hissettim, daha geldiğimin ertesi akşamı sıra gecesinde bulunca kendimi. Halbuki işin aslı, sadece kaynanamın seviyor olduğuydu, tam da önceden planlanmış bi gecenin üstüne gelmişim meğer. Ama gine de insanın ilk senaryoyu kabullenesi geliyo tabii.

Yemeğe gidiyoruz diye götürülünce yanıma kameramı almadım. Ne bileyim burda zaten akşam yemeğe gitmenin sıra gecesine gitmek demek olduğunu. Eh mecburen cep telefonuyla çektim geceyi ne yazık ki. Neyse hiç yoktan iyidir tabi.

Yıldız Sarayı Konukevi'ndeydik. Bekir Çiçek ve ekibiyle eğlendik; dillerine, ellerine sağlık. Eğlendik beraberinde de çatlayana kadar yedik tabi ayıptır sölemesi. Garsonlar getir getir bitiremedi. Önce salatalar, ezmeler, çorbalar, sonra onların dibini sıyırırkene Nemrudun Kızı eşliğinde içli köftelerimiz geldi. Ve tabi assolist olarak kebaplarımız. Yalnız öyle güzel türküler çalıyodu ki o sırada onlara eşlik edip bi de video kaydetmekten baya bi uzun sürdü tüketmek.

Efenim işimizi bitirince sofralar toplandı ve sanatçımız çıktı ortaya. Tabi halaysız da olamazdı, o da ifa edildi. Eh Urfa'ya kadar gitmişken bi de Kürtçe türkü dinlemeden de etmedik. Bütün bunlar olurken bi taraftan çiğköftemiz yoğrulmaktaydı tabi; videolarda arka planda dikkatinizi çekmiştir. Bu arada bi çiğköfte türküsü olduğunu da dinleyerek öğrenmiş oldum. Çiğköfteleri götürürken söylenirmiş sıra gecelerinde.

Eh son olarak çaylarımızı da içtik. Bekir üstad hala sölemeye devam ediyodu, maşallah ne gırtlak var adamda bea. Haaa bu arada adını hep duyup da güldüğümüz ama hiç yemediğim şıllık tatlısını da yemiş oldum. Kapanışı da açılışdaki gibi Urfa'nın etrafı.. ile yaptık, ama bu sefer hep beraber. O duyduğunuz tek ses benim oluyo, eh coşmuşuz biraz :)

irfy @ Urfa

2006-07-04T19:01:00.000+03:00

Mersin'deki vademi de doldurup dün itibariyle anlı Şanlı Urfa'ya teşrif etmiş bulunmaktayım. Mersin'i de geride bıraktım, artık "Urfalıyam ezelden...". Profesyonel düşünmek lazım, her devrin adamı olmak lazım. Neyse..

Kavrulacaz diyerek geldim, ama yağmurla karşılandım. Gerçi eninde sonunda kavrulcaz da kaç günü kurtarsak kardır, işte. Daha ilk günden kebap yüklemesine de başladık. Aman diyim ya, önünü almak lazım baştan, Urfa girişinde 5 kilo garantisi veriyolar zaten.

Döndüüm!

2006-07-01T11:41:00.000+03:00

OK, bitti iş güç, feraha erdim.
Bi haftadır yoğun bi tempodaydım, herşeyden eli ayağı çekip harıl harıl çalıştım, gece gündüz.O yüzden yoktum ortalıkta, blogda da kısa kısa haberler verebildim ancak. Millet Bodrum'dan telefon açarken, ben otel odamda rapor hazırlıyodum, peeehh. Bi hafta iyi sürtüldü burnum. Artık daha akıllı olcam, söz.

Bu arada anlatıcak bi sürü şey oldu, onları birbir aktarıcam irfyce bi şekilde.

Ayrıca Mersin maceramın sonuna geldim artık, duyurulur.
Pazartesi gününden itibaren peygamberler şehri Urfa'dan sesleneceğim size. Teeey teey...

elma şekeri ve dönmedolap

2006-06-19T00:10:00.000+03:00

Peeeh, amma gerilerde kalmış bu ikisi benim için. Hem de o kadar geride kalmış ki lunaparkın önünden geçip elma şekercisini görene kadar unuttuğumu bile unutmuştum. Görür görmez içimden bi çılgınlık edip (elma şekeri yemeyi bile çılgınlık görecek kadar vahim durumdayım demek) aldım bi elma şekeri. Ama o kadar da çılgın değilmişim ki bi köşeye çekilip nerdeyse gizlice yedim :) Karşımda dönmedolap elimde elma şekeri, hey gidi hey hey.

Öyle bi hasretle almışım ki ilk ısırığı elmanın yarısı gitti nerdeyse. Sonra bi ısırık, bi ısırık daha ve elimde çubuk ve ağzımda tadıyla kaldım. Bi de "elma şekeri yiyen ve durmadan fotoğraflarını çeken koca adam" üzerindeki garipseyen bakışlarla. Ha ben o bakışları salladım mı? Tabi ki hayır.

Bi de bunların üstüne otele giderkene Mersin'in meşhur Haydar Usta'sından dövme dondurmamı da alıp balkon manzaram eşliğinde götürdüm ki; düşünün artık bugün kendimi ne kadar şımarttığımı. Burda hepsini ballandıra ballandıra anlatmamdan da farketmişsinizdir zaten şımarıklığımı. Uyuz oldunuz di mi bana. Hıh! külahıma anlatın siz onu :)
Hem o kadar da olsun arada bi be. Ben gurbet ellerde, yalnız bi adamım.

kocaman bir alkış istiyorum

2006-06-14T23:27:00.000+03:00

Coca Cola’yı firma olarak hiç sevmem, ama sezarın hakkı sezara, adamlar çok iyi reklam yapıyolar. Layt Kolanın yakın zamanlarda bi reklamı vardı, hatta bilmiyorum belki hala tvlerde çıkıyodur. Ben şimdi o reklamdaki gibi, son günlerde çeşitli yerlerde karşılaştığım bazı kişiler için, kocaman bir alkış istiyorum…

Bir hata yapmış olan personeline ceza vereceğini söyleyen ama ceza olarak kitap okumayı ve sonra da diğer arkadaşlarına anlatmayı veren müdüre kocaman bir alkış istiyorum..

Meslektaşlarına meydan okurcasına, minibüsçü raconlarının hepsini hiçe sayarak yol boyunca Sezen Aksu kaseti dinleyen ve yolcularına da dinleten Pozcu dolmuşundaki minibüsçü abiye kocaman bir alkış istiyorum..

Çamaşırlarımı yıkatmak için bıraktığımda bozuğu olmadığı için 50 kuruş para üstünü veremeyen, ve benim de “tamam kalsın mühim değil” dediğim; buna rağmen bana yıkayıp yolladığı çamaşırlarımın arasına o 50 kuruşu da atarak gönderecek kadar dürüst çamaşırhaneci teyzeye kocaman bir alkış istiyorum..

Yaptıkları süper lezzetli sac kavurmayı nerdeyse parmaklarımla beraber yediğim restoranda sanki misafirine yemek yapan ev sahibi gibi “nasıl, güzel olmuş mu, beğendiniz mi?” diye samimiyetle soran personele ve özellikle de elimi silmek için kolonyalı mendil sorduğumda hayır demekten çekinip bana kolonyayla ıslattığı kağıt peçeteleri getiren arkadaşa özellikle kocaman bir alkış istiyorum..

pamuk ipliği

2006-06-09T15:57:00.000+03:00

Önce şunu söyliym intihar eğilimim falan yok :) Hani fotoğrafı görünce, direk öyle bi izlenim olmasın. Hatta tersine gayet huzur doluyum şu sıralar. Hoş, bunalımda ve sıkıntılı bile olsam öyle intihar mintihar bana uzak ve salakça şeyler zaten.

Otelde odamın balkonundan Akdeniz manzarasını seyrederken, aşşaya bakınca bu kare canlandı gözümde, hemen böyle bi enstantane yapiym dedim. İlginç bişi çıktı. Vay be canlı bakarken bu kadar kasmıyodu, fotoğrafta daha bi farklı görünüyo. 8. kat oluyo burası bu arada. Düşünmek bile kasıyo insanı, sanırım saniye bile sürmez di mi zemine sinek gibi yapışmak. İşte hayat böyle bişey, pamuk ipliğiyle bağlıyız. Kök saldım zannetmemek lazım...

turist buraya yumruk havaya

2006-06-05T23:08:00.000+03:00

Dün Kızkalesi'ndeydim. Bu seneki sezon açılışını yaptım; deniz, güneş, kum üçlüsü babında. Hangi denize ait olduğu tartışmalı Güneybatı Anadolu ucusundaki yerleri saymazsak, vücudum Akdeniz suyuyla tanıştı ilk defa (vay bea amma romantize ettim mevzuyu). Neyse buralar sizin için önemli diil tabi, anlatacağım asıl mevzu da diil bu zaten.
Mevzu şudur ki, hemen önüme otağlarını kuran bi İngiliz ailesi vardı. 5-6 kişi kadar vardılar, ufak çocuklar falan da vardı. Neyse efenim tam önümde olduklarından göz ve kulak misafiri oldum azcıkın onlara. Zaman geçtikçe bunlar bi yandan tıkınmaya başladılar, bişey dikkatimi çekti. Adamlar herşeylerini memlekettten getirmişlerdi! 3 tane seyyar buzlukları vardı, içinden durmadan yiyecek-içecek bişiler çıkıyodu ve hepsini dışardan getirmişlerdi. Meyvesuları, şeker, çikolata vs. aburcuburlar, patates ve mısır cipsleri, peynir, salam ve, ve hatta ekmeklerini bilem memleketten tutmuş getirmişlerdi adamlar. Şaşırdım kaldım. İki saat tıkındılar sülalecek ve yedikleri-içtikleri içinde Allah rızası için bi parça burdan alınmış bişi yoktu. Ha pardon bi içtikleri su bizdendi galiba, o da Nestle; artık ne kadar bizden sayılırsa işte. Hatta o da belki dışardandır.
Kısacası biz turist rekoru kırıyoruz yihhuu falan havalarındayken, işe bi de bu açıdan bakınca sanırım bi işe yaradığı da yok pek. Ekmeklerini bile memleketlerinden getiren adamların bize ne faydası olcak, bi işte doğal dönüşümün artıkları bize kalmış oluyo, gübre olarak.

tostumu yedim..

2006-06-05T19:47:00.000+03:00

Cumartesi günü otelin lobisinde oturmuş internette takılıyorkene kafayı kaldırdığımda Şenay Akay'ı gördüm karşımda. İlk şoku atlattıktan sonra (yok yok o kadar da diil:) klasik tepkiyle "enee yok lem hiç de güsel diilmiş" falan dedim tabi. Neyse mevzu o diil de; kız tostunu yiyodu, mekan bi oteldi ve de bekliyodu. Gülmeden edemedim tabi duruma :) Sonra taksisi geldi ve gitti. Bu tost yiyip bekleme olayı mankenlerde bi alışkanlık mıdır nedir acaba?

doomgünü şeysi

2006-06-04T21:29:00.000+03:00

Evet bugün doğumgünümdü. Gerçi hala öyle, değişmiş diil yani. Daha önce böyle bilmemne günü olaylarının pek benim olayım olmadığını yazmıştım. Yok bu da değişmiş diil, bu da halen aynı. Niye böyle geçmiş zamanla konuşur oldum ki, bi yaş daha yaşlanma psikolojisiyle mi acaba? Ha bu arada 26yı şeedip 27ye girdim. Ayrıntısıyla verdim, bu mevzu hep tartışmalıdır diye. Ee kaç oldu? Kaç bitti? Kaça girdin? felan polemik olur hep.
Neyse velhasılıkelam her ne kadar bu bilmemne günleri mevzularıyla işim olmaz diyosam da işte insan tamamen dışında tutamıyo kendini, bi defa insanevladının kafasına yerleştirmişler doomgünü özel bişeydir diye, biz de ona göre icabını yerine getiriyoruz illa ki bi şekilde.
Bu seneki 4 Haziran tamamen farklıydı benim için. Çünkü yalnızdım ilk defa; gurbet ellerde tek tabanca takıldım. Şimdi çok da iyi hatırlamıyorum ama hiç yalnız geçmemişti sanırım şimdiye kadar. Ha buna ağlanıyor falan diilim, bi dönem böyle takılıyoruz işte gurbette. İşallah bidahakine kadar uzamaz bu dönem diyelim kısaca.
Hatırlayan, hatırlamayan tüm dostlara, aileme ve herkese teşekkürler ediyorum. Açılan telefonlar, yollanan smsler, mailler, bloglara yazılanlar vs. vs. hepsi çok hoştu. Sağolunuz efenim, eksik olmayınız; o dediğiniz nice yıllar sadece benim için diil hepimiz için olsun, hep beraber olalım işallah. Beni mesut ettiniz, şimdi ağlamak istiyorum bühüüü...

Umurum da mı dünya?

2006-05-30T18:14:00.000+03:00

Sizlerle son zamanlarda dinlediğim en eğlenceli şarkıyı paylaşmak istedim. Ömür Göksel'in pek kimsenin bildiğini sanmadığım 1976 yılından bi parçası. Bi arkadaş bunu bana epey bi zaman önce "mutlaka dinle, çok hoş bi şarkı" diyerek yollamıştı. O sıralarda fazla dikkat etmeden bi iki defa dinleyip arşivimin bi köşesine atmış ve unutmuştum bile. Geçenlerde müzik dinlerken şansa rastladım, ilgimi çekti; sonra tekrar, hatta tekrar tekrar dinledim. Her seferinde güldüm şarkı boyu. Şarkının sözlerine mutlaka dikkat etmenizi tavsiye ederim. "Dım dım dıbı dım dım" diye bi sözle başlayan bi şarkı eğlenceli olmaz da daha ne olur. Üstelik de bi aşk parçası olarak eğlenceli olması da ayrı bi durum. En çok da şarkının çıktığı 70'li yılların şartlarını yansıtan, ama şarkıda ilginç duran şu sözlere güldüm:

sigara bulmak çok güçmüş
amerika rusya'ya küsmüş
bizim takım küme düşmüş
umurumda mı dünya;
yaşamak çok pahalıymış
yeni zamlar sıradaymış
bir kilo et bin liraymış
sen varsın ya
umurumda mı dünya?

Neyse ben uzun uzun anlatacağıma siz dinleyin ve kendiniz görün:
Ömür Göksel - Umurumda mı dünya?

irfy @ Mersin

2006-05-25T21:32:00.000+03:00

Evet arkadaşlar, dün akşam saatleri itibariyle Mersin'deyim. Adana'da misyonumu tamamlamış bulunmaktayım. Artık Mersin'e transfer oldum; kanımı kesseniz lacivert-kırmızı akar. "Aman Adanalım, canım Adanalım" hitaplarını kesebiliriz artık. Biliyosunuz ben international olmasa da intercityal bi adamım. Hayatın şu döneminde bi yere ait değilim . Velakin bundan şikayetçi de değilim şu an için. Devam..

Havalimanından anektodlar

2006-05-20T12:15:00.000+03:00

Evet 1 ay sonunda 3 günlüğüne de olsa tekrar İstanbuldayım. 18 Mayıs geceyarısı itibariyle ayakbastım gurban olduğumun memleketine. Bu arada Adanada havaalanına biraz erken gittim zaman geçirdim epey. Ve işte Adana Şakirpaşa Havalimanından bloguma düşenler.
- Bir anons: "Bir adet tespih kaybolmuştur, bulanların danışmaya getirmesi rica olunur" şeklinde dumur bir duyuru yapılması.
- Bir adam: Nerdeyse anca bi ev büyüklüğündeki 2 kapılı aktarma salonunda, "1 nolu kapı neresi" diye "dumur no.2" tipi bir soru sorması.
- Bir çocuk: Yarım saat boyunca hiç aralıksız, bas bas bağırarak sesi kısılıncaya kadar ağlayıp çileden çıkarmasına karşılık annesinin hiç bişey yokmuş gibi daha da deli eden tavrı.
- ve Ben: Havaalanında bile dayanamayıp TTwinet servisiyle internete bağlanıp milletle muhabbet falan etme manyaklığım.

Ağlamak İstiyorum Sayın Seyirciler

2006-05-14T23:51:00.000+03:00

İşte inancın zaferi. Aslan yürekliler başardılar, kazandılar. Para pul değil, azim kazandı; kibir değil, onur galip geldi. Evet evet bunların hepsi klişe, doğru. Ama bu gece bütün klişeleri kullanmak istiyorum. Mesela, bunlar sahalarımızda görmek istediğimiz hareketler demek istiyorum. Şapka çıkaracaksınız şapka demek istiyorum. Hatta hiç alakası yok ama iyi orta gol getirir bile demek istiyorum.
Evet velhasılıkelam CimBom’um sonuna kadar bırakmadığı yarışı, tüm zorluklara, sıkıntılara rağmen, inancıyla, hırsıyla şampiyonlukla noktaladı. Tüm Galatasaraylıları kutluyorum. Son gülen iyi gülermiş, bol bol gülün vakit bizim vaktimiz artık. Bakmayın benim ağlamak istememe o işin klişesi.

Güzel günler göreceğiz, anneler günleri hatta

2006-05-13T15:51:00.000+03:00

Yine o malum 8 katlı bina ve yine asansör beklenmektedir, tesadüf bu ya.

Yanımdaki şahsiyet karşı duvarda, bi firmanın anneler gününe yönelik ilanını görür. "14 Mayıs Anneler Günü" yazmaktadır ilanda. Ve konuşur:

- Hımm, anneler günü 14 mayıstaymış, hangi güne geliyo? Du bakiym 12 13 14 haa iyi Pazar gününe geliyomuş.
- ımkhh (ver. 1.02)

nerdeyiz, kimiz, noluyoz ?

2006-05-07T21:41:00.000+03:00

Da Vinci'nin Şifresi filmi 19 Mayıs'ta dünyayla aynı anda, Türkiye'de olacakmış. Öyle yazıyo şu sıralar bütün sinemalarda. Haa evet doğru ya Türkiye Mars'ta bi koloni zaten di mi? Biz dünyaya dahil diiliz yani. Sık sık yapıyoruz bu tip şeyleri. Kendimizi soyutlamayı ne çok seviyoruz dış dünyadan.
Bi aralar da "Avrupa Avrupa duy sesimizi" tezahüratı vardı. Avrupa kupası maçı oynarken -ki bu bizim de oraya dahil olarak kabul edildiğimizi gösterir- Avrupa'ya hitaben laf atmak ilginç oluyodu tabi.
Hayır işin bir diğer yanı biz kendimiz böyle bi tavır içindeyken bi de kalkıp "ulan adamlara bak bizi kendilerinden kabul etmiyolar" diyerek ağlanıyoruz. Biz kendimiz kabul etmiyoruz ki "onlardan" olduğumuzu. Yani ya öyle, ya böyle di mi?

benim için önemsiz günler

2006-05-07T21:20:00.000+03:00

Pehh, şu "önemli" gün mevzularıyla hiç aram olmadı gitti. Bu sabah Annemi arayıp Anneler Günü'nü kutladım :) Hani şu gelecek Pazar olan. Napiym ya Mayıs'ın ilk bilmemne Pazar'ıydı işte. 2.siymiş meğer. Yok ya beceremiyorum ben bu işi, zaten kendi doğumgününü bile bazen akşama doğru hatırlayan adamdan ne bekliyosunuz ki. Doğum günüydü, yıldönümüydü, anneler, babalar, sevgililerdi, yılbaşıydı falan filan... İnanmıyorum bu önemli gün meselesine ondan kaynaklanıyo. Hayır böyle inanmadığım bi olaya millet alınıyo falan gönülleri olsun diye mecburen giriyoruz ya asıl üzücü olan o işte. Kapitalizmin tuzakları işte, insanı zorla içine çekiyo; diyerekten damardan girerdim şimdi ama uzatasım yok. Gerçi bu da bi savunma mekanizması tabi, neyse...

Ahh keşkem, keşkem...

2006-05-02T19:55:00.000+03:00

Hey gidi hey, reklamlarımız bi alem zaten de, mevzu bahis gazetelerimiz olunca iş hepten güler misin, ağlar mısın tadında oluyo. Şimcik 2 mevzumuz var:

İlki Vatan gazetesinin bi tv reklamı. Tam hatırlamıyorum, Kuran-ı Kerim meali ve ya tefsiri veriyolarmış. Buraya kadar her şey normal eyvallah, ne güzel hizmet veriyolar. Yalnız reklamın giriş cümlesi şu şekildeydi:
"VATAN'DAN HERKESE RAMAZAN HEDİYESİ..."
Dikkatinizi çekiym bu olay geçen hafta içinde oluyor. Zaten tv'nin başında değildim o sırada sadece sesi geliyodu, bu lafı duyunca koşaraktan tv başına geçtim, "Bismillah noluyoz" diye. Yav birazcık dikkat, özen be birader tv'ye reklam veriyosun. Tamam "Ramazan'dan elimde kalanları dağıtayım bari" demiş olabilirsin, hatta "Eh bi daha masraf etmiyim şimdi" de demiş olabilirsin de. Bi defa otur bi seyret bari önce o reklamı. Keşke herkeş işini özenle yapsa..

Diğeri de bi Milliyet reklamı. Dijital bi sözlük veriyomuş da bi sürü dilde çeviri yapıyomuş vs.. İşte reklam öğesi olarak da "gerçek hayattan" olduğu varsayımıyla bi kaç vatandaşımız çıkıp "aaa bu süper bişi, alın bunu" falan tarzında konuşuyolar. Bunlardan biri de bi gencimiz. Yanında turist olduğu bariz sarışın bi hatun var ve şöyle diyor:
- Yaşasın sonunda Natali'ye aşkımı söyleyebileceğim.
Hah işte olay budur abicim. Bizim lisan öğrenmeye bakış açımız bu yani di mi Milliyet kardiş?. Yani sokaktaki adam söylese güler geçersin de, Milliyet gibi (her ne kadar hoşlaşmasam da) ülkenin önde gelen gazetelerinden birinin böyle bi yaklaşım içinde olması, ımmm ne desem, en basit ifadeyle trajikomik. "Bakın sözlük veriyoruz, alın da turistlere asılırsınız" gibi bi hitap bu yani. Ne diyim ki daha; varın siz yorumlayın fazlasını da. Keşke herkeş işini sorumluluk bilinciyle yapsa..

iyi aile blogu

2006-05-02T17:57:00.000+03:00

Yok yok abi, bu konuya taktım ben. Daha önce evkızı arayarak blogu ziyaret edenleri anlatmıştım. Geçen gün bi baktım şimdi de helal süt emmiş yazıp yazıp düşmüşler irfy-ce şeyler'e. Memleketim gençliği arayışta. Hadi hayırlısı. Alemin iyi aile blogu olduk vesselam.

aşşaa - yukarı

2006-04-26T15:32:00.000+03:00

Yer: 8 katlı bi binanın 8. katında durmakta olan asansör

Asansöre binmek üzere olan sarışın kız sorar:

- Aşşaayamı iniyooo?
- ımkkh *

* Yok yok ne yaptım ettim tuttum kendimi. Sadece "gülmemek için kendini zor tutma efekti" çıktı ister istemez. O kadar da olur :)

İstanbul'un Laleleri

2006-04-25T19:05:00.000+03:00

İstanbul'daki son Pazar günümde, 16 yıllık ikametgahım ve gözbebeğim Sultanahmet'e çıkıp Büyükşehir Belediyesi'nin dillere destan kampanyalarla duyurduğu İstanbul'un şu ünlü lalelerini fotoğraflamıştım. Her ne kadar biraz aceleyle olduğu için ortaya fotoğrafik açıdan pek bi anlam ifade etmeyen şeyler çıktıysa da sırf çiçeklerin güzelliği nedeniyle bazılarını sizle de paylaşayım dedim:

"Bi irfy vardı n'oldu ona?"

2006-04-25T14:26:00.000+03:00

Son zamanlarda gerek direk bana gelen, gerekse biyerlerde bahsinin geçtiğini duyduğum bu minvalde laflar üzerine kamuoyuna bi açıklama yapayım dedim. Gerçi bilen biliyo, bi çok yerde bahsettim ama, sanırım bi de resmi açıklama gerekiyodu.
Efendime söyliym, önceki yazıda da dediğim gibi, ayın 18inden beri Adana'da bulunmaktayım iş vesilesiyle. Bu seferki, geçici değil uzun bi süre bu bölgedeyim. Geldiğimden beri kalacak yer sorunu yaşadım biraz onla uğraştım falan filan. Bugün itibariyle sonunda sabit bi yere yerleşiyorum.
Geldiğimden beri bi haftalık süreçte fazla internete girme fırsatım olmadı, o yüzden de tabi pek sesim çıkmadı. İşyerinde her ne kadar online olsam da orda da limk, msn ve kaaveler engelli. Limk ve msn bi yana kendi blogumu bile boşladım mecburen gördüğünüz gibi. Ama artık biraz takılmaya başlarım sanırım, işallah. Herkese selam eder, hatırlayanın da, hatırlamayan hayırsızların da gözlerinden öperim (Bu gözden öpme garipliğimiz de ayrı bi yazı konusudur, bi ara değineyim).

İstanbul'a son bakış

2006-04-19T15:40:00.000+03:00

Evet, İstanbul'uma son bakışım aynen bu şekildeydi. O son bakışı bir de kayıtlara geçeyim dedim. Dün öğlen 13.30 itibariyle yükseldim İstanbul semalarına ve bir daha ne zaman döneceğimi bile bilmeden geride bıraktım, hayatımın şehrini. Evet, vedalar hüzünlü şeyler, ama vuslatın ne zaman olacağını bile kestirememek daha bi garip bişi.
Hee bu arada "nedir abi senin bu olayın, nereye gidiyon?" diye soranlar olursa söliyim. İş icabı İstanbul'dan ayrıldım uzun bi süre için. Hadi ayrılmak da bişi diil diyelim; ama asıl mevzu artık ait olduğum bi yer bile yok. Asıl vurucu nokta bu belki de. Şu an için Adana'dayım, ve bir süre de burda olucam ama bu da sürekli diil. Ondan sonra başka yerde, daha sonra daha başka bi yerde. Bundan böyle olayım budur yani. Anlatım biraz melankolik oldu sanırım, ama aslında öyle çok mutsuz falan diilim. Sadece yeni bi başlangıcın heyecanı falandır belki de bu bendeki. Hem bundan sonra size anlatacağım çok daha fazla şey olacak büyük ihtimalle. Çok okuyan diil, çok gezen olarak, çok bilicem ve çok sölicem yani. Hadi bakalım, hayırlısı...

İlginize teşekkür babında bişiler

2006-04-18T22:51:00.000+03:00

İş mevzuları, haftasonunda Limk Toplaşması, sonrasında da yine iş sebebiyle İstanbul'dan ayrılışımla blogdan biraz uzak kaldım ve yazamadım bişiler. Halbuki elimde bi sürü şey var bekleyen ve bi kenara not aldığım ama fırsat olmadı. Ama maşallah dostlar sağolsun yalnız bırakmamışlar buraları, gelen gidene bakıyorum da aynen devam etmiş trafik. Sağolunuz efenim eksik olmayınız, bu geçici bi boşluktu; daha da hızlanıp yoğunlaşarak devam edeceğimdir. Yeter ki beni izlemeye devam ediniz, irfy-ce şeyler bitmez merak etmeyin.

İtiraf ediyorum:

2006-04-13T01:01:00.000+03:00

Ne zamandır dert oldu. İçim içimi yiyo. Bunu sölemeden gidersem, gözüm açık gider mazallah. Tamam artık itiraf ediyorum bu saflığımı:
Şimdi Wrzl gine bi yeni teknoloci daha icat etti ya hani Seyvet.com. İşte onu daha kamusal alana açmadan, bizlere deneme turuna çıkarmıştı en başta. O zaman duydum ilk defa bu projeyi ve dolayısıyla sitenin de adını. İşte bu adı ilk duyduğumda ben şey diye düşünmüştüm. Wrzl bi şirinlik yapmış da sitenin adını seyvet koymuş. Yani "seyret" kelimesini söleyemeyen "r" özürlü misali; hani komiklik falan olsun diye. Aslında bu ismin "save" etmeyi kastettiğini ancak ertesi gün mü ne anladım. Utanıyorum; ama gine olsun, gine öle anlarım.

3 pas 1 gol

2006-04-12T11:50:00.000+03:00

Yer: Erkek tuvaleti

- Olum niye pas vermiyon lan hiç çoktandır, ne iş.
- Ne pası?
- Göğüs pası
- ...

NOT: irfy-ce şeyler'in malzemelerinden birisi de bu ilk örnekte olduğu gibi günlük hayattan dialoglar olacak. Genelde çevresini iyi izleyen biri olarak bu tip şeyler çok çıkar. Yakaladıkça aktarıcaz efenim.

www.irfy.net

2006-04-11T23:27:00.000+03:00

Yıllardır almayı düşündüğüm alan adını geçen haftalarda almış ve sonunda muradıma ermiştim. Kısa alan adları fazla kalmamış ve çoğu alınmış da olsa irfy.net ısrarla beni bekledi yıllarca ihmalkarlığıma rağmen.

Ve bugün itibariyle yönlendirme işini de tamamladım. Artık irfy-ce şeyler'e çok daha kolay olarak www.irfy.net adresinden de ulaşabileceksiniz.
Beni izlemeye devam edin gençler ;)

Abi evkızı arıyodum ben, helal süt emmiş olsun

2006-04-11T22:22:00.000+03:00

Blogun istatistiklerini incelerken 10. günümde yani dün akşam (irfy aramalarını saymazsak [yahoo'yu kınıyorum bu arada]) ilk defa arama motorlarından bir ziyaretçi geldiğini gördüm.

Yalnız bu arkadaşımızın aradığı şey biraz garip, biraz da komikti :) Arkadaşın bloguma düşme sebebi evkızı arıyor olmasıymış meğerse. Bikaç gün önceki bi yazımda evkızı lafı geçiyodu, ama böle bi etkisi olacağını düşünmemiştim açıkçası. Sonradan baktım Google'da da durum aynı. Evkızı arayanlar bana geliyomuş meğer :)

Hayır herşey bi yana da, böle bişey yapmasının mantığını kavrayabilmiş diilim; çelişkili bi durum çünkü. Bi insan internette niye evkızı arar ki? Şimdi amaç belden aşağı bişiylerse niye evkızı arıyosun kardeşim, di mi. Yok eğer harbiden namusunla evkızı arıyosan helal süt emmişinden, onu da internette niye arıyon be birader? Çık mahallelerde, sokaklarda ara, seç pencere güzellerinden. Hem zaten internetten kız mı alınır canııım.

İşin başka bi yönüyse evkızı yazmakla böle bi etki oluyosa, bi de sokak kızı yazsak ne olur kimbilir. Ahanda bu vesileyle onu da yazmış olduk zaten, gelsin tıklar artık :)

rüüyaa

2006-04-09T23:19:00.000+03:00

Off, bitti. Az önce uyandım.
Bi rüya gördüm, 2 günlük bi rüya. Koccamaan 2 günlük bi rüyaydı, ama aynı zamanda bi anlık. Çünkü çook şeyler verecek kadar uzun, ama doyamayacak kadar kısaydı.
Gerçek gibi bi rüyaydı; hani hep olur ya. Ya da aslında, belki de rüya gibi bi gerçekti; bilmiyorum.
Bi yerdeydim, başka bi yerde. Biri vardı, başka biri, çook başka biri. Bi de çiçekler, böcekler vardı işte. Pembeydi herşey, sarıydı, maviydi, bi de beyazdı; beembeyaz. Şeker tadı, çiçek kokusu, kuş sesi vardı. Bi de dostlar vardı, hani şööle ekmek kadayıfının üstüne kaymak lezzetinde.
Güzeldi; sadece ve sadece güzeldi...

Rüyamı tabir edebilceklerin yorumlarını bekliyorum. Şimdiden de teşekkür ediyorum. Aslında öncelikli ve esas teşekkürü, bu rüyayı gördürene ve/veya gördüğüme ediyorum.
Allah herkese rüya gibi gerçekler yaşamayı, ya da en azından gerçek gibi rüyalar yaşamayı nasip etsin. Ya da en güzeli, rüyalar ve gerçekler hep birbirine karışsın.

Sezar'ın hakkı

2006-04-06T22:40:00.000+03:00

Şimdi sefgili izleyiciler, şöyle bişi vardı ki onu şimdiye kadar hiç belirtmemiş olmakla, çok namüsait bir mahiyette tezahür eden utançlara gark olmuş durumdayım. Mevzumuz blogda şu sağ tarafta en üstte görmekte olduğunuz artislik resmimle ilgilidir. Şimdi benim normalde sanatın ve sanatçının dostu olarak emeğe saygı icabı o resmi çekeni belirtip şükran ve minnetlerimi sunmam gerekirken, bunu ancak onun yüzsüz (yokyok çok yüzlüdür, şaka;) bi şekilde "Olm bu resmi ben çekmiştim, bunu belirtsene blogda" diyerek uyarması sonucunda yapıyorum. Neyse bu da bişeydir, bunu bulamayanlar da var.
Girizgah geyiğimi yapmamın ardından yazımın bu bölümünde, bu resmin çekicisi kalender dostum Erkan'a saygı ve sevgilerimi sunmak ve başarılarının devamını dilemek istiyorum. Bu arada mutluluklar, kaybediyoruz kendisini de ne yazukki.
Resim ise geçen ilkbaharda Sapanca Gölü kıyısında yaptığımız ve bir kalça ebadındaki bir çadırda 4 kişi yatarak yaptığımız kampta çekilmiştir.

Büyüyünce esnaf olacaktım

2006-04-03T20:34:00.000+03:00

Bugün kaldırımda yürürken dükkanının önünü süpüren adamı görünce çocukluk hayallerim depreşti yine.

Çocukluk hayallerim vardı benim, büyüyünce esnaf olcaktım ben. Tükanım olcaktı bi tane şööle cadde üstünde. Adına soyadımı vercektim mutlaka. Ama tabelası Coca-Cola'lı olmayacaktı. İnadına Çamlıca'yla Uludağ satacaktım, bi de Elvan ve Ankara. Sabahın köründe gelecektim dükkanıma, o saatte sadece ekmek satacağımı bildiğim halde.Ama okula giden çocuklarla, işe giden dostların kahvaltısına sıcak ekmeği ulaştırmak yetecekti benim mutlu olmama. "Gaaaarç" diye açacaktım kepenkleri, bütün mahalleyi uyandırcaktım. Ama kimse kızmayacaktı bana, çünkü zaten kalkmak için benim kepenklerimin sesini bekliyor olacaklardı.
Kasanın başında, duvarımda siftah param asılı duracaktı, yanında da Karınca Duası. Bütün raflarım gelin vitrini gibi düzenli olacaktı. Sakızlar önde, çikolatalar arkada, bisküviler en sonda. Duvarımda Peşin satan-Veresiye satan tablosu olacaktı yanında da "Veresiyemiz Yoktur" yazacaktı, ama gine de kapkalın bi veresiye defterim olcaktı, içinde bütün mahallenin yer aldığı, kimseyi kıramadığım için. Bütün mahalleyi tanıyacaktım, bütün mahalle de beni.
Her sabah bütün dükkanı kaldırıma serecektim, gelip geçenleri çekeyim diye; sonra akşam hepsini yine içeri tıkacaktım. Bi taburem olcaktı, güzel havalarda dükkanın önüne atıp oturduğum. Gelip geçeni seyredecektim; herkese selam verecektim, herkesin selamını alacaktım. Adres soranlara mutlaka yardım edecektim, gerekirse alıp götürecektim. Bi tane pet şişem olacaktı mutlaka kapağını deldiğim; onunla günde 3 posta dükkanın önünü sulayacaktım toz kalkmasın diye. O olmazsa maşrapayla su serpecektim, özel esnaf tekniğimle. Kaldırımın önüne mutlaka bişeyler koyacaktım yola, ya bi kasa ya da bi teneke falan. Araba parkettirmeyecektim, çünkü tezgahın önünü kapattırmak olmazdı. Hatta bunu namus davası yapacaktım, "dükkanın önü gitti, itibar gitti" olacaktı. Bu durumlar için tezgahın altında levyemi bulundurcaktım illa ki. Mahalle kavgalarından hiç geri kalmayacaktım, hatta önde gelenlerden olacaktım. Mahallenin kızlarına hiç yan gözle bakmayacak, bakanların da gözlerini oyacaktım. Hırsızı, arsızı, serserisi korkacaktı, mahallenin delikanlıları da sevecekti beni.
Cuma günleri kapıya kağıt asıp kapatacaktım dükkanımı, "Cumaya gittim, gelicem" yazacaktı o kağıtta. Girip çıkarken de kapıdaki açık-kapalı levhasını mutlaka değiştirecektim, sanki hiç belli olmuyormuşcasına. Hiçbi zaman bozuk param olmayacaktı, kimsenin parasını bozamayacaktım; ama bişey alırlarsa o zaman başka. Para üstlerini verecek ufak param da olmayacaktı hiç; onun yerine sakız verecektim herkese. Devamlı müşterilerimle mutlaka muhabbet edecektim, 3 dakkada memleket kurtaracaktım. İş olmadığı zaman da dükkanın önünde diğer esnafla laflayacak, şakalaşacaktım. Hatta kendimi iyi hissediyosam güreşecektim sokakta. Futbol muhabbetsiz gün geçirmeyecektim, tüm mahallelinin tuttuğu takımı bilip sonuçlara göre kimle uğraşacağımı, dalga geçeceğimi belirleyecektim. Cimbom şampiyon olunca mutlaka bayrak asacaktım dükkana, başkası olmuşsa da hiiç lafını etmeyecektim.
Yeterli parayı kazanınca bi araba alacaktım kendime. Ama mutlaka yerli olacaktı bi esnafa yakışır şekilde. Hiçbi zaman paramla göze batmayacaktım. Polisin eline 3-5 bişeyler sıkıştırıp adımın baş harflerinden plaka alacaktım, sonu da memleketimin plakası olcaktı. Arkaya da "Babam sağolsun" yazan mirasçılara inat, "Miras değil, alınteri" yazdıracaktım. Gurur duyacaktım terimle, emeğimle.
Vee bir de sevdiğim olacaktı tam karşı apartmanda. Mahcup kendi halinde bi evkızı olacaktı. Bütün gün beni görebilmek için cama çıkmaya fırsat kollayacaktı, ben de aynı şekilde dükkanın önüne çıkmaya. Camları silerken bile bi gözü aşşağıda olacaktı, benim de kapımın önünü süpürürken yukarda. Ama kimse bilmeyecekti bizi, mahalleye ilan olmayacaktı aşkımız. Bütün gün camda duran teyzelere bile çaktırmayacaktık. Esnaf mahallenin kızına yan gözle bakıyo dedirtmeyecektim ve belki de sırf bunun için aşkımı kalbime bile gömebilecektim. Çünkü esnafın mert adam olduğunu bilecektim, adamlığa halel getirmeyecektim. Ben aslında büyüyünce esnaf olacaktım, ama hiçbi zaman büyüyemedim sanırım.

Hoşgeldiniz efenim, sefalar getirdiniz

2006-04-01T14:17:00.000+03:00

"irfy-ce şeyler" bloguna hoşgeldiniz beyler bayanlar. Paspasa ayağınız iyice sürttürüp giriniz lüffen.
Efenim ayıptır sölemesi ben 3 hafta önce bu gördüğünüz blogu açmış da kimselere çaktırmamıştım. O zamandan beri kendi halimde takılıyodum işte, yavaş yavaş da şekil şemal yapıyodum. Ha tabi bu arada nasıl olduysa adresi kimse bilmemesine rağmen içeri sızanlar da olmadı diil (bkz. söylen-ce kaavesi) Aslında tek başıma böle iyiydi ama, azcık çoluk çocuk sesi olmadan da geçmiyo be hayat. Azcık milleti toplaştıriym aksiyon olsun dedim.
Velhasılıkelam bundan sonra benim olayım budur kankilerim. Arayanlar beni büyük ihtimal bu civarlarda bulurlar bundan böyle. Ufaktan bişiler yaptık işte. Bakalım zamanla da gelişir belkim. Bana belli olmaz inişli-çıkışlı bi adamım.
Hadi bakalım takılın kafanıza göre, bak bu açılış kokteyli için hiç masraftan kaçmadım. Ordan limonata falan alın, bak kuru pastalar da var. Götürün işte, takılın bakalım.

Baştan çıkan şeyler

2006-03-27T22:50:00.000+03:00

Öğle vakti yemeğe giderken bi eczanenin önünde gözüme vitrindeki afiş ilişti. Saç dökülmesine karşı bi ilacın reklamıydı bu. Yaa, işte kellik ilacı yani, kıvırmiyim kaba olmasın diye şimdi. Afişte tabi doğal olarak kel bi kafa var ama slogan süper: "Saçınızı baştan çıkartır" Epey bi tuttum. Severim böyle ikili lafları, başarılı bi yaratıcılık kokuyo. Tebrik etmek istedim arkadaşları, burda da bahsetmeden edemedim.
İlacı da not ettim bi kenara bu arada. Hani ihtiyacım yok da, bulunsun diye :)

Bunlar geyik kokan hareketler abi, gerek yok

2006-03-23T23:23:00.000+02:00

Akşam iş dönüşü. İçerdeki banklarda oturmuş Kadıköy iskelede vapur bekliyorum. Abimin biri gayet pervasızca bangır bangır konuşuyo yanındakilere. Tam bi yurdum insanı, konuştukları da en klasik geyiklerimizden demet demet örnekler sunuyo:
"Ya alem pislik olmuş kardeşim, yok ya yaşanmaz bu memlekette. Hırsızı burda, arsızı burda, kapkaççısı, üçkaatçısı, hapçısı, ayyaşı.. bitmiş memleket ya. Alıcan başını gidicen aslında; yok yok yaşanmaz abicim yaşanmaz... Ben herşeyi yaşayarak tanıdım insanları. Ne çektiysem iyiniyetimden çektim zaten. İyilik başa dert, iyi olmican abi kesinlikle... Bitmiş bu İstanbul ya bitmiş. Gençlik desen zaten yoldan çıkmış. Noolcak bu memleketin hali bilmiyorum....."
Bu tavrın hastasıyımdır. Memlekette bu laflar neden ezberletilmiş gibi aynı nakaratlar halinde tekrarlanır hiç bilmem. Eyvallah doğrular var da; söylenir söylenir, herşey aynı tas aynı hamam şeklinde de devam eder.Aksiyona geçen bi Alaah'ın kulu göremeyiz. Konuşan Türkiye diyoz da, boş konuşan diildir sanırım beklenen.
Neyse, abimiz yanımda konuştukça ben gülümsedim, söylediği klasik şeyleri ezberden ben de içimden tekrarlayarak. Bi yandan da tırsarak "ulan şimdi inecek enseye bi şaplak" diye.

Eğitim Gönülsüzleri

2006-03-19T19:15:00.000+02:00

Eski kağıt-defterleri karıştırırken not defterimde buldum bunu. Geçen aylarda işyerinde yapılan gereksiz bi eğitimde çiziktirivermiştim, hatırladım. İşte görüldüğü üzere eğitimler, verildikleri amaç için bi işe yaramasalar da; verdikleri sıkıntıyla sanatsal hisleri dürtükleyip içerdeki yaratıcılık kırıntılarını ateşlediği için çok önemli, çok gerekli ıvır zıvırlardır.

Web alemine tat tuz geldi be

2006-03-19T18:06:00.000+02:00

Leda bacımız İngiltere'lerde de rahat duramadı ve yeni forumunu açtı. Bilgicini olmaktan sıkıldı sanırım; bundan sonra bize baharatlı baharatlı dadından yinmeyecek lezzetler sunacak. Tabii hemen ilk üyelerinden biri oldum, kaçar mı. Siz de kaçırmayın derim. Bi gidin görün mutlaka bu şirin kızın şirin forumunu.

Bi çiçeğin düşündürdükleri

2006-03-16T20:17:00.000+02:00

Malum, bi iş değişikliği yaptığımdan daha önce bahsetmiştim. Öle fazla duygusal bi adam diilim, hele romantizm aman aman. Çiçekli böcekli mevzular tüylerimi diken diken eder genelde hatta. Amma velakin bazen bişi olur da, sizi "ağlamak istiyorum sayın seyirciler" olayına sokar ya. İşte öle bi durum oldu bugün.
Öğle yemeği dönüşünde masamda çiçeği görünce ilginç bi moda girdim "vay bea" tarzında. Ayrıldığım işyerinden dostlarım sağolsunlar unutmayıp böle bi jest yapmışlar. İnsan böle şeylerle anlıyo harbi dostlukların manasını sanırım. Ne kadar duygu adamı olmasak da gine de hatırlanmak ve değer verildiğini görmek farklı bişey. Bi süreliğine başka alemlere gitmişim o ara sanırım. Allah'tan kısa sürdü, yılların karizma dağılıyodu yoksa. Tamam susun şimdi, dalga geçmeyin, dalarım direk.
Bi kere de burdan bu dostlarımın hepsine teşekkürlerimi sunuyorum tekrar, eksik olmayınız efenim, teker teker başımın üstünde yeriniz var, hem de hepsi bayan yanı ona göre.

Dizinde oynat benüü!

2006-03-15T20:10:00.000+02:00

Ya bu dizi manyaklığı bitmek bilmiyo, noolcak bu halimiz. Amaan bu da geçer gider diyoz da, yok baba tık yok. Biri cortlasa öbürü patlıyo, devirdaim devam ediyo. Bunlar sayesinde İstanbul büyük bi film platosuna döndü.
Dün akşam eve giderken adliyenin önünde kendimi kameraların önünde buldum, biraz da dalgın yürüyodum da geç farketmişim. Bilen bilir Sultanahmet'te oturuyorum ve yine bilen bilir Büyük İstanbul Adliyesi Sultanahmet'tedir ve her akşam eve dönerken önünden geçerim. Gerçi orası için alışılmış bişey bu tabi. Malum dizilerimiz hep vurdulu, kırdılı, mafyalı, polisli olduğundan bol bol mahkeme sahnesine gerek duyuluyo tabi. Ve bu durumda da bütün dizilerin yolu bizim adliyenin kapısından illa ki geçiyo. İşte dün akşam da eve dönerken kafamı kaldırdığımda bi sürü kamera gördüm, pek de şaşırmadım, hızlı adımlarla uzaklaştım sadece. Neyse, bunun ardından bu sabah da Kadıköy'de işe giderken yine kafamı çevirdiğimde bi kameranın kadrajında yer aldığımı farkettim birden. Tek yaptığım yolun kenarında, kaldırımda hızlı adımlarla işime gitmekti, önümde de bi teyze yürüyodu. Sonra kafamı yolun kenarındaki kamyonete çevirince farkettim, o anda farkında olmadan yoldan geçen adam rolünü aldığımı, o teyze de aktriz oluyomuş meğerse. Neyse ben yine aynı şeyi yapıp hızlı adımlarla uzaklaştım tabi. Kamera ışıklarına alışkın diilim napiym, çekmeyin kardeşim, bütün memleketi BBG'ye çevirdiniz yaa.

İş değişikliği nedeniyle zararına satışlar..

2006-03-14T21:48:00.000+02:00

Bloga başlarken de dedim bu haftabaşı itibariyle yeni işime başladım. Daha doğrusu yaptığım iş yeni diil, aynı iş ama başka yer. Ama işte ne olursa olsun yeni bi yer oldu mu yeni olmanın tüm sıkıcılıklarını yaşamak zorundasın. Hemen bi tıfıl durumuna düşersin, yeni ve yabancısı olduğun ortamda bi sürü salaklıklar yaşarsın, herkesin gözünde "Aaa bak şu yeni çocuk"sundur. Binbir türlü iyğrenç mevzu, bi sürü dert işte. Hiç de gelemiicem şeyler aslında ama nabalım bi süre gider böle. Zaten tamamen duygusal sebeplerle yapılan bi iş değişikliğiydi ;) e biraz zorluklarına da katlanıcaz artıkın di mi?

Formatım formatsızlık olsun mu?

2006-03-13T23:05:00.000+02:00

Hımm bi de baştan çizgileri çiziyim bari. Bu blog nası bişi mi olcak, içinde neler mi olcak? Valla ben de bilmiyorum. Hiç bi zaman plan-program adamı olmadım, olamadım (kimseyi koyamadım yerine yeniden, aklıma geldi). Ama kendimi biliyosam sanırım şöle bi tablo ortaya çıkar sanırım bi süre sonra: Hem herşey vardır, hem de hiçbişey yoktur. Öle işte kim nası anlarsa anlasın artık, kasmayın beni. Formatsızlık güzeldir, kirlenmek gibi. Bak gine geldik aynı mevzuya, önceki yazıda da söylediğim gibi bırakalım dağınık kalsın.
He bi de şöle bişi var hayatta bi halt yazmayı beceremem ben. Bu konuda hiçbi iddiam da yoktur zaten. O yüzden muhtemelen biraz göz atanlar “Bu ne yaa, ne diyo bu herif” falan diyeceklerdir. Zaten ben yazı yazmıyorum; aslında konuşuyorum da, işte burda da sesleri harf haline getirip şeyediyorum.
Yine bu sebeple aman efendim imla hatası yapmışsın, noktadan sonra küçük
harfle başlamışsın, dahi anlamındaki de ayrı yazılır, “yanlız” diil “yalnız” olcaktı o... falan gibi şeylerle gelmeyin bana rica ediciym. Dediğim gibi ben konuşuyorum, siz de dinliyosunuz burda. Dinlerken de kimse “Ulan bu şimdi bu dahi anlamındaki de’yi ayrı mı söledi birleşik mi söledi” diye bakmıyodur heralde. Dediğim gibi ben kasangillerden değilim, bu böyle biline. Sadece takılalım abicim.

Hade bakalım

2006-03-13T22:33:00.000+02:00

Eveeet başlıyorum sonunda.
Şu “Blog yapacam olum, manyak olcak” muhabbetine gireli seneyi geçti ama bi türlü şimdi yaptığım gibi “Hade bakalım” diyip de giremedik işte olaya. Bi bizim tosbağalarla ufaktan bişiler yaptık o kadar. Hep derim “Projelerin adamıyım ben” diye zaten. Ama hep gerçekleşmeyen veya gerçekleşse bile yarıda bırakılan projelerin adamı ne yazık ki. Ya da dur; niye "yazık" olsun ki ben böle de memnunum halimden. Bırak dağınık kalsın modeli iyidir. Bak ne güzel herşey duruyo öylece havada.
İşte giriştik bakalım; neler çıkacak ortaya, ben de meraklar içersindeyim. Zaten hayatta yenilik ve değişiklikler dönemindeyim şu sıralar, bu da onlardan biri olacak sanırım. Yeni bi iş, yeni bi hayat hesabı işte. Yeni bi aşk konusuna da bakıcaz işallah o konuya girmiym şimdilik :) Bu dönemde bol malzeme de olur; ortaya da iyi-kötü bişiler çıkar dedim. İyi veya kötü mü ettim bilmiyorum, her zaman olduğu gibi bunu da sorgulamadım zaten. Ne etmişsek etmişizdir nabalım.

2006 Kasım Dönemi KPDS soru ve cevapları

2006-03-01T02:06:00.000+02:00

2006 Kasım Dönemi KPDS soru ve cevapları
dosya şifresi: www.irfy.net

2006 kasım dönemi kpds soruları cevapları sorular cevaplar soru cevap anahtarı sınav sonuçları ingilizce kamu personeli dil sınavı puan puanlar sonuçlar test çözümler yabancı dil